3105.

دل گمگشته ما را
با عطر زلفش
روزگاری داستانها بود

1035.

خوابهایم را رنگی از آرامش بزن
با حضورت،
دستِ کم با عبورت...

766. تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار

دریا و آسمانی که پشت سرت به هم می پیچند
وکسی دراین سوی تصویرت، به خود...
آنها از حسادت خنده هایت و
او از حسرتش


این چه دنیای کوچکی ست
که آسمان و دریایش به هم میرسند و
انسانهایش نه!


خنده ات
نه دریچه ای به سوی بهشت
که خودِ خودِ بهشت است.
در برزخ که باشی
به نسیمی از بهشت دل خوش میکنی





پ.ن. باز هم به بهانه عکسی دیگر
لبخندی که بر لب مینشیند و اشکی که به چشم نمیرسد
بغض
بغض
بغض

534. یک لحظه از خیال پریشان من گذشت: بر شانه های تو...

شبهای دور:

چشمها بگشودن
حَظّی از روی چو ماهَت بردن
و به رویا رفتن




دنیای این روزای من:

دست را بگشودن
تخت را کاویدن
حسرت عطر تنت را بُردن
چشمها را بستن
و تقلای به خواب برگشتن
دورها کابوسی ست، که مرا می دزدد



پ.ن. تا هستی کابوسی نیست که پناهنده ات شوم
نبودنت هرلحظه کابوس است و گریزی نیست

359. دیده بوسی ات را دلتنگم

کوچک شدن دنیا
دروغ بزرگیست

وقتی که جانم به لب میرسد و

لبم به چشمانت،
مِهرم به دلت ،
لبخندت به رویم
ن
م
ی
ر
س
د