1064. It's never good enough

همسر "سلما هایاک" از دوست دختر قبلیش که مدل ه، یه بچه داره که فقط چند ماه از بچه خودشون بزرگتره.
علاقه ای به این خاله زنک بازیها ندارم، فقط خواستم بگم "سلما هایاک" هم که باشی بازهم کافی نیست.

پ.ن. هیچ وقت این بشر به نظرم خوشگل و فوق العاده نبوده ولی آدمهای زیادی هستن که این براشون بُت ه.
این سلما هایاک بود، آدمهای عادی که دیگه جای خود دارن...

1063. آدم یه اشتباه رو دوبار تکرار نمیکنه

- ببین اگه بگی نرو، نمیرم ها...

نمیدونه این دوره زمونه وقتی به کسی بگی " نرو" صرفا باعث تسریع روند "رفتن" ش میشه. نظرسنجیها اغلب تعارفی بیش نیست.
ولی من اینو یاد گرفتم دیگه، به قیمت گزافی هم یاد گرفتم متاسفانه.
هرکی بخواد بمونه، میمونه. هرکی هم خواست بره...
به سلامت

1062.

فرناز دوست قدیمیم از ایران میخواد با دوستاش بره ترکیه، با تور. یعنی اول قراربود بیاد دوبی(تو این هوا!) بعد عقلش اومد سر جاش تصمیم گرفت بره ترکیه. بعد پدرش امریکاست الان، خیلییییی هم نگرانه همیشه، گفته اقلا میرفتی دوبی ژوکر بود خیالم راحت بود. خلاصه که آخرش گفته ژوکر هم میاد ترکیه تا خیالش راحت شده! من زنگ زدم امریکا بهش گفتم نگران نباشین ما همه چی رو برنامه ریزی کردیم. میگه نه دیگه شما هستین نگران نیستم. شرمنده شدم از دروغ احمقانه ای که گفتیم، ولی خوب خیالش راحت شد درعوض. کلا من رو دوبار بیشتر ندیده ها. پدرها همیشه نگرانن... پیر شدیم دیگه بابا!

پ.ن. حالا این دوستم خودش کلی آدم خودساخته و زرنگ و قوی ایه که من در مقابلش بچه ننه لوسی بیش نیستم و خیلی وقتها بهش غبطه میخورم. نمُردیم و یکی روی ما حساب کرد و انقدر کِرِدیت داشتیم پیشش! امیدوارم مشکلی پیش نیاد ضایع بشیم. بهش گفتم هر روز باید زنگ بزنه گزارش کار بده به من!

1061.

خان داداش یه ایمیل فوروارد کرده. چشمم خورد به آدرسها میبینم که آدرس ایمیل یاهو ی من رو به اسم" ... گُلی" سِیو کرده! تحت تاثیر قرار گرفتم واقعا، ما از این حرفا باهم نداشتیم. البته همیشه میدونستم که پشت ستاره حلبیش قلبی از طلا داره ولی دیگه فکر نمیکردم تا این حد لطافت به خرج بده. بسی مشعوف گشتیم.

پ.ن. کلا غیر از خواهر بزرگه، ما ابراز محبت بلد نیستیم اصن!

1060. credit card troubles

مورد سوءاستفاده کردیت کارتی قرار نگرفته بودیم که اونم بحمدالله حادث شد!
پیغام اومده که کردیت کارتت استفاده شده به این مبلغ فلان جا. من خیلی وقته اصلا دست نزدم به این کارت بدبخت (جا نداشته دیگه تقریبا!). یادم نمیومد اون روز کاری کرده باشم. رفتم برنامه پروازام رو چک کردم و اومدم اینجا رو چک کردم. کل برنامه زندگیم در همین دوجا مشخص میشه دیگه. سرکار بودم اصن همش اون روزا. یه مبلغ عجیب بی ربطی هم هست. حالا باز تلفن بازی و فرم پر کردن که این رو کنسل کنن و یه کارت دیگه بدن. آخ که چقدر بدم میاد از تلفن زدن به بانک

1059. آقا ما بد، شما خوب

آقا شما عکسهای خوش آب و رنگ سفر و مهمونی، ما عکسهای بی رنگ (خودشیفتگانه ی) پرواز و در و دیوار

1058.

امروز off بودم دیگه، نه؟ خوب دیگه نیستم. خواهش کردن برم پرواز، منم که جانم فدای شرکت...
خوب شد نرفتم دریا. باز دو هفته ست که روزای تعطیلِ بچه ها صداشون میکنن. یه پرواز ناجور مصر رو پیچوندم به جاش.

1057. خوش قدم بودم و خبر نداشتم

برگشتم. زنده م ظاهرا، خیلی مطمئن نیستم هنوز. شایدم مردم الان گرمم نمیفهمم.
خیلی هم بد نبود. نه دعوا شد، نه غذا کم اومد(!) نه مشکل خاص دیگه ای. دختر روسه همکارمون که بدبخت هفته ای یکبار اقلا این پرواز رو میره، هی میگفت امروز چرا پرواز انقدر خوبه، چه عجیبه امروز. چه خوش شانسی تو! گفتم فهمیدن من چقدر با اکراه اومدم، دلشون سوخته خواستن خاطره خوب برام بذارن...
خیلی خیلی سرویس بیزی بود. پ د ر م دراومد واقعا. برگشتن که عملا چهارساعت ننشستم اصن. اینم برای یه بار تجربه، دیگه همچین غلطی نمیکنم. برگشتنی توی راه دیدم چراغ قرمزه، داشتم فکر میکردم که باید ترمز کنم، بعد تا رسیدم دیگه سبز شده بود ولی من همچنان ترمز کردم! مغزم دیگه پروسس نمیکرد.
خوبه که فردا تعطیلم. خیلی خیلی خوبه.

پ.ن. نه از روی تهران رد شدیم، نه شمال، نه آذربایجان. چه ربطی داشت اصن؟!!! رفتیم سبزوار و سمرقند و بخارا، دیگه داشت طبع شعرم گل میکرد که رسیدیم به سرزمین قزاقهای چکمه پوش.

1056. جهنم... این نیز بگذرد لابد

فردا یه پرواز خیلی بد دارم که در تمام این مدت پیچونده بودمش، ولی بالاخره دومَنَم رو گرفت. آلماتی در قزاقستان. بدترین پروازی که هیچ کس حاضر نیست بره. مسافرهاش بسیار بسیار سختن. فقط روسی حرف میزنن. همیشه عصبانی هستن و در حال داد و بیداد. دایما مشروب میخورن و همش گرسنه شونه. هر چقدر هم که غذا میذارن توی پرواز کافی نیست. خیلی هم غول پیکرن. من چند بار توی فرودگاه دیدمشون، زهره ترک شدم، حالا باید فردا 12 ساعت باهاشون توی هواپیما باشم.مسلما خودم رو کشتم که عوضش کنم و نشد. و چون پرواز صبح زود هم هست و میدونن که کسی خوشش نمیاد ازش، گواهی پزشک که هیچی، گواهی فوت هم ببرم قبول نمیکنن و گیر میدن حتما. منم ترجیح میدم این دَم آخری محترمانه و با سابقه خوب از اینجا برم و دوست ندارم گیری بهم بدن. بنابراین تصمیم گرفتم که "اکسپت ایت اَز اِ چلنج" به قول خواهر جان! طبعا اصلا حالم خوب نیست و خدا به خیر بگذرونه.
امیدوارم زنده برگردم و من رو به جای اَپِتایزر یه لقمه چپ نکنن.

حالم گرفته ست خیلی...

پ.ن. تنها نکته خوبش: از روی تهران رد میشیم، و شمال و آذربایجان احتمالا ...
پ.ن.2. نذر کردم اگه به خیر و خوشی زنده برگشتم دوشنبه که تعطیلم برم دریا و ماساژ و عشق و حال خلاصه

1055. چشمی که همیشه به پشت سر نگران است

اونایی که یه دونه بچه بیشتر ندارن و فکر میکنن که یه بچه دردسرو نگرانیش کمتره و همین یکی رو خوب تربیت بکنن خودش کافیه و از این قبیل حساب کتابها (یعنی هم میخوان حال بچه داشتن رو ببرن، هم اینکه زیاد دردسر نداشته باشن، از میوه ها چی دوست دارین؟!) ؛ این جور آدمها خیلی خودخواه هستن و به آینده فکر نمیکنن که اون یه بچه اگه خواست بره یه جای دیگه به امید یه هوای تازه تر، چه جوری باید غصه تنهایی پدر مادرش رو بخوره و هی فکر کنه حالا که نیست اونا چه میکنن و کی این رو میبره دکتر و کی به اون دلگرمی میده! اقلا دو سه تا باشن بتونن دلشوره هاشون رو باهم قسمت کنن... (مثل ما که همه مون جیم شدیم و خان داداش رو گذاشتیم برای یادگاری! و دلخوشی مثلا)
به بهانه نگرانی بیتا ی عزیزم که غصه داره و دور، با تاسف از اینکه کاری از دستم بر نمیاد براش. گفتن "نگران نباش، درست میشه" هم جوک بیمزه ای بیش نیست...


پ.ن. گاهی فکر میکنم خوبه که فلانی مثلا فقط یه مادر داره و حالا میتونه ببرتش با خودش هرجا رفت، یا اقلا خیالش راحته که مادرش فقط خودشه و جنگ اعصابی نداره و لازم نیست نگران باشی که یه وقت باهم حرفشون نشه. گاهی هم فکرمیکنم که اون یکی ها خوبن که مثلا یه زن و شوهر همدل هستن که هوای هم رو دارن و احتیاج زیادی به حضور دایمی بچه ها ندارن و خودشون باهم حال میکنن. آخرش هم نمیدونم کدومش بهتره واقعا و آدم در چه صورتی خیالش راحت تره...
اگه سارا اینا رو میخوند میگفت " بچه جون این مسخره بازیها رو تموم کن و پاشو بیا سر خونه زندگیت!". و من که هی دارم بیشتر در میرم انگار!

1054. بدنم شکل صندلی ماشین رو گرفته

امروزانگار که سه روز بود. انقدر اتفاقات مختلف افتاده از صبح که خیلی خیلی طولانی به نظرم میاد.
کم خوابیهای پشت سرهم این چند روز اخیر داغونم کرده. والله من جوونیهام هم از از اینکارا نکرده بودم ، حالا سر پیری دیگه بدنم جواب نمیده واقعا! صورت پر از جوش و چروک، بینی ای که دو روزه کیپ شده و لرزش دستها هم امروز اضافه شد! خلاصه که خیلی خنده دار شدم کلا... فکر نکنم با 24 ساعت خوابیدن هم درست بشم حتی!
رفتیم ابوظبی و کارها انجام شد و زود برگشتیم و گم هم نشدیم. در عوض وسط ظهردر همین ده خودمون بنده یک ساعت و چهل دقیقه آزگار در یک منطقه دور خودم چرخیدم و موفق نشدم برسم خونه م! شارجه بدون ساخت و ساز هم به اندازه کافی مصیبت داره، حالا که دیگه پل اصلی عبور من رو هم بستن برای تعمیرات و همه چی خر تو خر شده بود. همه با قیافه های هاج و واج توی ترافیک گیر کرده بودن. هرچی راه به فکرم رسید که ممکنه به سمت خونه بره آخرش میرسید به دریا! شده بود عین این کارتونها که سراب میبینن ولی بهش نمیرسن. تمام ساختمونهای منطقه م رو میدیدم ولی نمیتونستم بهشون برسم. بعد از 2 ساعت که دیگه شارژخودم و موبایلم تموم شد و بنزین هم داشت به آخر میرسید (اکثر پمپ بنزینهای شارجه همچنان تعطیلن!) بالاخره یک پلیس پیدا شد و منم همه خستگی و استیصالم رو سرش خالی کردم (خیلی مودبانه طبعا!) اونم سعی کرد راه رو پیدا کنه ولی زرششششک. در نتیجه بنده رو اسکورت کرد و از وسط ترافیک رد کرد و نهایتا یکی از موانع رو برداشت و تونستم از اون چرخه باطل بزنم بیرون بالاخره و اقلا برم منزل اقوام قبل از اینکه گوشه خیابون تلف بشم!
دو ساعت... میتونستم یه بار دیگه برم تا ابوظبی حتی! باور کردنی نیست واقعا انقدر که کمیک بود این تراژدی احمقانه.

1053.

خواستم بگم قضیه بلا روس هم داره جالب میشه، ینی احتمالا جالب شده رفته دیگه تا حالا...
بعد دیدم به من چه اصن! نوش جانش لابد، عرضه داشته.
اینجور مواقع اصطلاحا میگن: خاک بر سرت ژوکرجان

1052. و خداوند مصریها رو آفرید که قدر هندیها رو بدونیم

ولی اشتباه کرد...


پ.ن. ساعد دست چپم با شیر کاکائوی دااااغ سوخت. البته خوشبختانه ساعتم چیزیش نشد(!) انقدر داغ بود که نتونستم هیچ عکس العملی نشون بدم حتی! الان خوبم البته. یه کم قرمزه و متورم و درد میکنه و جلز و ولز،همین. و طبعا فردا هم با عزمی استوار میرم سر کار،حتی طولانیتر از امروز.
هنوز دوتا دیگه پرواز مصر دارم این ماه، باید بابت این پروازهای مصر حق توحش بدن به ما...
خدایا منو بکش قبل از اینکه این بندگانت من رو به کشتن بدن.


پ.ن.2 مسافر تاجیکی داشتیم (مصر چه غلطی میکردن،من نمیدونم!) باهاش فارسی حرف زدم. گفت چه جالب شما تاجیکی حرف میزنین، گفتم نه، شما فارسی حرف میزنین...

1051. وقتی خسته میشم لوس میشم

چهار سال پیش دقیقا 4 جولای رفتم برای اولین مصاحبه شرکت. پنج روز بود که اومده بودم امارات. امروز بعد از چهار سال دوباره رفتم برای شروع یه کار جدید، که البته با سر رفتم تو دیوار فعلا.

خیلی خیلی خسته م. میترسم اگه بخوابم صبح خواب بمونم. صبح زود پرواز دارم...
وقتی خسته م اشکم توی آستینم ه و دلم میخواد گریه کنم شاید خستگیم در بره. متنفرم از این حس. متنفرم از گریه کردنم. خوشبختانه یا بدبختانه دیگه گریه م نمیادو در حد بغض میمونه.


نیست که بگه: "باز آب بر چشم آوردی؟!"
بهتر که نیست اصن

1050. یک روز پرماجرا و بیهوده

26 ساعته که نخوابیدم، اما هنوز نمردم، ولی چیزی نمونده دیگه!
طبق برنامه ریزی کله سحر رفتیم ابوظبی و به شهر که رسیدیم به دلیل پاره ای ساخت و سازها راهها عوض شده بود و برخلاف نقشه، نه چک زدیم نه چونه، مستقیم رفتیم رسیدیم دم در سفارت. اولین باری که ساخت و سازها و تغییر مسیرها مفید فایده واقع شدن و به طرز مشکوکی خوب بود و بنده ساعت 7 صبح اونجا بودم، با چشمانی خواب آلود و دلی امیدوار (و اندکی نگران، انگار امتحان بود مثلا!). ساعت 10:10 بالاخره نوبتم شد، یه نگاهی به مدارکم کرد و گفت اینجوری درست نیست، باید حتما آن لاین فرمها رو پر کنی و بارکد بگیری آن لاین و اینا. بهش میگم ولی توی سایت نوشته که دلخواهه، اگر بخوای تایپی، اگر بخوای دستی(حتی نوشته بود که اگه دستی نوشتین باید با خودکار مشکی باشه). مدارک و بدون کلمه ای پس داد، مثل یک موجود بی تمدن بی...! فکر کنم کلا همه پرسنل سفارتها کلا آموزش خاصی برای گستاخی و جواب ندادن و نکبت بودن میبینن!(کلا 20 ساعت در هفته کار میکنن، اونم بدون یک کلمه حرف خارج از برنامه!) خلاصه که تا ساعت 10:30 بیشتر کسی رو راه نمیدن و من حتی رفتم کافی نت سعی کردم تمومش کنم ولی خیلی طول کشید و هیچی به هیچی. اومدم میگم خوب توی سایت که نیست این قضیه، نگهبانه میگه سایت آپ دیت نشده احتمالا، چندین نفر دیگه هم همین مشکل رو داشتن. اونجا هم انواع فرمهای بیربط به در و دیوار زده بود ولی ذکری از این مسئله نبود. این همه وقت داشتم اونجا یه کاری میکردم اقلا. هیچی دیگه، امروز هم الکی ریپورت سیک کردم و کاری هم از پیش نرفت. برگشتنی هم اشتباه بهمون آدرس دادن و به جای دوبی سر از العین درآوردیم (من داشتم نسبتا چرت میزدم، چشم باز کردم دیدم تو یه جاده سبز و نسبتا آبادیم!) توفیق اجباری شد که العین رو هم ببینم. 5 صبح رفتیم و 5:30 عصر برگشتیم و پنجشنبه باز همین آشه و همین کاسه... امیدوارم باز یه اشکال دیگه نگیرن، اصلا وقت ندارم دیگه.

پ.ن. نه ایمیل جواب میدن نه تلفن، ایمیل زدم یه جواب اتوماتیک اومد که به سایت مراجعه کنید، اینم از سایتشون! اصلا براشون مهم نیست که مردم رو میزارن سرکار...

1049. مشقام تموم شد بالاخره

آدم باید همه کارهاش رو، درخواست دادن و جابجایی و خلاصه کاغذبازیهاش رو در دوران مجردی انجام بده. وقتی شدین دوتا واسه هر فرمی باید یه صفحه اضافه تر مشخصات پر کنید که به دردسرش نمی ارزه. چه کاریه آخه...
تازه اینا که فقط به married رضایت نمیدن که، common- law هم واسه خودش کلی رسمیت داره و بازم باید بابتش کاغذ مصرف کنید و انرژی هم ایضا. خلاصه که هربار که یه نصفه صفحه مشخصات نوشتن کم میشد لبخند بود که بر لبانم مینشست.
البته تعداد خواهر و برادر ها هم مهمه، ولی خوب اون دیگه بستگی به آینده نگری والدینتون داره و دیگه کاری از دست شما برنمیاد. تا دوتا اوکی ه به نظرم، سخت نبود نوشتنش.

پ.ن. فرمها یه ساعت پیش تموم شدن و دیگه برای خوابیدن دیره.کم کم باید حاضرشم و راه بیفتم برم ابوظبی. بعله، بازم همه چی رو گذاشتم شب آخر. واقعا از من انتظار دیگه ای داشتین؟!

1048.

دیشب تو پرواز 2 نفر فکر کردن من ایتالیایی هستم!
این ماکارانی خوردنها اثر خودش رو گذاشت بالاخره...

1047.

میگم یه روز مرخصی بدون حقوق میخوام باید برم یه جایی خیلی مهمه و این حرفا. میگه چرا بدون حقوق، مرخصی سالانه که هنوز داری، برام ایمیل بزن از مرخصیهات برات رد کنم. منم کف کردم که اِه این آقاهه چه مهربونه! حالا زنگ زدم شرکت میگم چه خبر؟ میگن نه اینجوری نمیشه و مسوولش اون نیست و اینا... گفتم نمیشه همه چی انقدر راحت درست بشه و اینا یه کاری به نفع ما بکنن ها...


فردا پنج صبح باید رهسپار ابوظبی بشم به قصد سفارت کانادا. مسافرتیه برای خودش. باید یه پرواز بذارن بین ابوظبی و شارجه. باید فلاسک چای بردارم و یه کم هم آذوقه، و شاید قهوه هم. اصلا بعید نیست خوابم بگیره. امروز هم که از پرواز اومدم صبح و کلی خوابیدم، دیگه شب خوابم نمیبره. خدا بخیر بگذرونه.
خاطره خوبی از ابوظبی رفتن ندارم!

پ.ن. چرا نقشه های گوگل مَپ رو نمیشه سِیو کرد؟میخواستم پرینت کنم ببرم با خودم گم و گور نشم.

1046.

با اینهمه پیشرفت علم و تکنولوژی (خیر سرشون) هنوز یه راه حل واسه بوی گند سیگار پیدا نکردن! چیکار میکنن پس؟
نمیشه که هربار سیگار میکشی پاشی بری حموم که!
والله به خدا با این پیشرفتاشون...

1045.

این گوگل پلاس دیگه چه صیغه ایه؟ برقراری عدالت بین گودر و فیس بوک به اندازه کافی سخت بود، حالا اینم اضافه شد! ما تو همین دو تا سایت موندیم، مردم چطوری میرن 4 تا زن میگیرن و عدالت رو هم رعایت میکنن!
از شر دنیای واقعی پناه آوردیم به دنیای مجازی در جستجوی آرامش از دست رفته، حالا داریم زیر هجوم همین مجازیها له میشیم. احساس میکنم شدم مثل این پدر مادرها که از یه جایی به بعد دیگه با تکنولوژی نتونستن پیش برن و متوقف شدن و از دنیای بچه هاشون خیلی دور شدن. احساس میکنم دیگه توان قاطی شدن با یه جریان جدید رو ندارم، و اگر هم قاطیش نشم از اینی هم که هستم بیشتر عقب میمونم از همه.
با همه احترامی که برای گوگل قائلم، باید بگم خاک بر سرت که گند زدی به همین یه ذره دلخوشیم، داشتیم زندگیمون رو میکردیم بابا. هرکی هر غلطی میکنه، اینم میخواد تقلیدش کنه. بشین سرجات، کلاس خودت رو حفظ کن عزیز من...

نخندین ها، ولی به طرز احمقانه ای استرس گرفتم! دو روز دیگه هم میخوام برم خیر سرم شروع کنم درس خوندن با اینهمه مشغله ای که برای خودم درست کردم! خیلی که زور بزنم بتونم همین وبلاگ رو جمع کنم و پرایوسی ش رو حفظ کنم.
این +1 چی میگه این پایین؟!!!