3304.

یکی از چیزهایی که خیلی بدم میاد اینه که یکی هی ازم بپرسه تا کجا خوندی،چقدرخوندی، از کجاها خوندی... و این دوستم هم به تا حد زیادی اینکار رو میکنه متاسفانه! همین روزایی هم که دانشگاه نمیرم از دستش حرص میخورم! خوبیش اینه که تلفنی نیست زیاد، خیلی مختصر و مفید حرف میزنه (اغلب اس ام اس میزنه، به انگلیسی درب و داغون که کلی طول میکشه تا منظورش رو بفهمم! حالا نه اینکه انگلیسی من هم عالی باشه ها، ولی اقلا برای اینا فارسی مینویسم) خلاصه شماره ش که میفته روی تلفن من استرس میگیرم اصن...

بعد هی به خودم میگم: خجالت بکش، زشته، از تو خیلی بزرگتره. بعد مهربون هم هست خیلی ولی خوب اصلا مدل ما به هم نمیخوره. یه سری کارای اشتباه رو هی دائما تکرار میکنه و عین خیالش هم نیست. ینی بی توجهه، یا بی اتیکت مثلا (!!!)

 احساس بدی دارم که عصبانی میشم از دستش و عذاب وجدان میگیرم. به خدا من آدم کم طاقتی نیستم، چرا اینجوری میشم با این طفلک آخه؟! البته اون به عصبانتیم هم میخنده و به شوخی برگزار میشه قضیه، من واقعا بی احترامی نمیکنم بهش.

پ.ن. اول راهنمایی هم یه بغل دستی داشتم که خیلی روی اعصابم بود در این زمینه. هر شب (بدون استثنا) زنگ میزد کل کارای فرداش رو بامن چک میکرد که نکنه یه چیزی یادش رفته باشه! خیلی خیلی ناراحت کننده بود، ولی من خجالتی نادون روم نمیشد بهش چیزی بگم. چون اون یه آدم برون گرای پرروی رُک بود (حتی میتونم قسم بخورم که در دوران دانشگاه با حراست دانشگاهشون هم اقلا چندباری حرفش شده، از اون مدلیها) و من یک انسان محافظه کار خجالتی که "همه چی خوب باشه، همه باهم دوست باشن"!  هنوزم خیلی پیشرفت نکردم البته...

3303.ماجراهای من و تکنولوژی

با بچه های پی تی توی گوگل هنگ آوت گذاشتیم. ایران یه سری شون رفتن مهمونی دور هم هستن و ما پر و پخش ها هم از اقصا نقاط دنیا آن لاین همراهیشون میکنیم، به زور البته. اینترنتشون یه کم بازی در میاره.
 داشتیم حرف میزدیم خودمون خارجی ها، بعد قرار شد ویدیوها رو ببندیم تا بقیه هم بیان. من ویدیوم رو بستم، بعد شروع کردم به تایپ کردن! انگار اگه تصویرم رو ببندم صدا هم قطع میشه! ینی برخوردم با قضیه در حد این مامان بزرگا بود که مثلا میخوان با ریموت کنترل تلویزیون رو روشن کنن ها ...

3302. اولین امتحان

خوب اینم از امتحان اول: assessment (معاینه). این همونیه که امتحان یک دقیقه ای داشتیم ازش. اون رو نمره م خوب شد خوشبختانه.

 برای امروز هم که تا دیشب 5 هفته رو خوندم و طبق معمول اصل کاریها (7 هفته!) موند برای امروز صبح تا ظهر (واقعا از من انتظار دیگه ای داشتین؟! من که از خودم دست شستم دیگه...) .89 تا سوال تستی بود و دو ساعت وقت. راستش من فکر میکردم دوساعت وقت خیلی زیاده، ولی وقتی چندتا از بچه ها بعد از یک ساعت ورقه شون رو تحویل دادن و من تازه سوال 50 بودم، یه کم دیدم به زندگی تغییر کرد کلا... خوشبختانه وقت کم نیاوردم نهایتا ولی خوب عادت ندارم تا آخر جلسه بشینم که اینجا مجبورم ظاهرا، تموم نمیکنم زود! چه جوری میخوام امتحان اصلی بورد رو بدم با این همه استعداد! تازه بعدش هم اومدم نشستم چندتا از جوابا رو چک کردم مثل این بچه مدرسه ایها!

یه شانسی هم که آوردم این بود که استثنائا امروز خوابم نگرفت سر امتحان! حالا نمیدونم اثر قهوه استارباکس بود یا چی، ولی به خیر گذشت از این نظر. این اواخر خیلی نگران این مسئله هستم، سر همه امتحانای تستی خوابم میبره و وسطش یه دو سه دقیقه ای آف میشم قشنگ! نمیتونم طولانی مدت ساکت و صامت در جای ساکت بشینم!!! 

در مجموع احساسم خوبه، امیدوارم که استاد هم باهام هم عقیده باشه. 

3301.

دیروز بالاخره کلاسها تموم شدند
و امروز اولین امتحان فاینال رو میریم که داشته باشیم!

خر تو خریست نازنین...

3300. It's scary ...

Is everything getting worse and worse because I miss you more and more, or I miss you because everything is not going well?

That's so pathetic...

3299.

خوشبختی ینی اینکه دیشب تقریبا نخوابیدم و همون اولش سه بار پریدم از خواب تا ساعت شد 3:15! بعدشم دو ساعت یه بار بیدار شدم! تازه با کلی وسواس ساعت رو کوک کردم برای 9:20 دقیقه که تا جایی که ممکنه بخوابم. بعد از ساعت 8:15 زنگ و اس ام اس اومده!!! حالا درسته که سایلنت بوده، ولی وقتی یه لحظه چشمتون رو باز کنید و ببینید 5 تا میس کال و 4 تا اس ام اس و 3 تا پیغام صوتی از سه تا کشور مختلف دارید، دیگه خوابتون میبره شما؟

عجب هفته دل انگیزی رو آغاز کردم واقعا...

چشمام چند روزه میسوزه و قفسه سينه م هم از دیشب تیر میکشه، همینجوری محض تنوع!

3298. چه باشی چه نباشی

من ارگ بــم و خشت به خشتم متلاشی
تو نقش جهان ، هر وجبت ترمه و کاشی
این تاول و تب‌خال و دهان سوختگی‌ها
از آه زیــــاد است ، نــه از خوردن آشی
از تُنگ پریدیم به امید رهایـــی
ناکام تقلایی و بیهوده تلاشی
یک بار شده بر جگرم زخـــم نکاری؟
یک بار شده روی لبم بغض نپاشی؟
هر بار دلم رفت و نگاهی بـه تو کردم
بر گونه‌ی سرخابی‌ات افتاد خراشی
از شوق هم‌آغوشی و از حسرت دیدار
بایست بمیریم چه باشی چـه نباشی


حامد عسکری


پ.ن. کپی پیستش کردم، فونت و ریختش اینجوری شده!!!

3297.

وقتی که جهان سومی باشی و سر پیری مهاجرت کرده باشی (تازه اونم به عنوان دانشجو، نه یه مهاجر درست و حسابی) مهمترین نکته تعیین کننده زندگی آینده ت باید وضعیت شغلیت باشه. باید جایی زندگی کنی که کار خوب و پردرآمد داشته باشی (چقدر شدم مثل بابا! اون موقع که جنوب کار میکرد و چندین ماه نمیدیدیمش و حق هم داشت لابد. همیشه میگفت باید جایی باشی که کار بهتر باشه. هنوزم نمیدونم که دورهم بودن خانواده مهمتره، یا فراهم کردن شرایط رفاهشون به هر قیمتی). چندسال پیش هم که باز یه نفر بخاطر(درواقع به بهانهء) "موقعیت کاری بهتر" من رو گذاشت و رفت ، یک بار دیگه اهمیت شغل در تصمیمات زندگی برای من پر رنگ شد و درواقع رفت توی چشمم.

 اتفاقا چند ماه پیش Troy  داشت میگفت که گویا پرستارهای کانادا برای قراردادهای چند ماهه میرن امریکا، با حقوق و مزایای خوب. گفتم که شنیدم و شاید اگه اون موقع بتونم و امتحانش رو قبول بشم اقدام بکنم براش، باید جالب باشه، تنوع هم داره. گفت آره، ولی خوب همش باید چمدونت دستت باشه دیگه. زندگیت جا نمی افته! راست هم گفت، ولی خوب این کاناداییها از بس که اهل خونه و خونواده هستن و در حال تلاش برای stable کردن زندگیشون، درک نمیکنن که ما زندگیمون تا همیشه ممکنه خونه به دوشی باشه. هرچقدر هم که من تورنتو رو دوست داشته باشم (که دارم قطعا)، اونقدر وابستگی خاصی توش نخواهم داشت که نتونم جابجا بشم. در نتیجه موقعیت شغلی تعیین کننده خواهد بود.

 وقتی خودت باشی و خودت ، زندگی سخت تره از یه نظرهایی،  ولی تصمیم گرفتن  راحت تره در عوض. حداقل عواقب تصمیماتت زندگی یکی دیگه رو خراب نمیکنه.

پ.ن. یه بار بهش گفتم "حق داری، تو این دنیا پارتنر همه جا و همیشه پیدا میشه، کار خوب گیر نمیاد". خندید و تعارفات معمول رو ابراز کرد، ولی در واقع موافق بود قطعا خودش هم. کاش همین رو هم نمیگفتم حتی. چه اهمیتی داشت واقعا. چقدر بیخودی انرژی نداشته م رو مصرف کردم برای هیچ و پوچ...

حالا ببین تو رو خدا شب امتحانی نشستم چه آسمون ریسمونی به هم میبافم ها! یکی نیست بگه تو فعلا برو آناتومی ترم یک رو پاس کن، بعد به فکر کار پیدا کردن چهارسال دیگه ت باش! آدم قحطه که بیان تو رو بگیرن با این پاسپورت فوق معتبرت آخه؟!!!

3296.

هفته پیش این موقع توی اتوبوس داشتم غصه میخوردم ...
هوا هم همینجوری بدرنگ بود، منم همینقدر دلتنگ
دلتنگی خیلی ربطی به زمان نداره به نظرم.
گاهی قبل از اینکه بگی "خداحافظ" دلت تنگ میشه.
فقط مهم اینه که همش توی همون دلت بمونه.

3295. امتحاناتی که با سرعت نور نزدیک میشوند

دوازده هفته گذشت! هفته دیگه امتحانات شروع میشن. انگار همین دیروز بود که رفتیم orientation.
 خیلی سریع گذشت واقعا، شاید چون اینجا همه درسها برنامه هفتگی مشخص دارند. حالا من موندم و کوهی از درسهای تلنبار شده. این چند هفته اخیر مخصوصا امقدر امتحان و تکالیف مختلف داشتیم که واقعا فرصت نمیکردن مباحث هر هفته خیلی از کلاسها رو بخونم. به نظرم زیادی شلوغش کرده بودن دیگه. اون هفته study week هم که خیلی بی موقع بود، همون اول ترم استادی ویک میخواست چکار آخه! نه تکالیف رو تعیین کرده بودن نه واقعا میاحث زیادی پیش رفته بودیم که اون موقع بتونیم بخونیمشون و انجامشون بدیم اقلا. حالا نتیجه ش اینه که تا دوشنبه شب کلاس هستیم و سه شنبه هم امتحانات شروع میشه، نسبتا تا حد زیادی هم پشت سرهم هستن! اوضاع واقعا بدتر از چیزیه که فکرش رو میکردم. برنامه ریزی امتحانات هم خوب نیست. همه شون جاهای دور افتاده هستن که یکیشون هم 8 صبحه و تا ایستگاه مترو تقریبا 20 دقیقه پیاده روی هم داره که با وجود باد و برفی که از این هفته شروع میشه به نظر میرسه که اوقات مفرحی رو در پیش رو خواهم داشت! فکر کن که 6 صبح توی تاریکی راه بیفتی به سمت امتحان... من نمیدونم وقتی تا 9 شب امتحان برگزار میشه، چرا نمیشه صبح از ساعت 9 شروع کنن مثلا؟!  دوتا از امتحانا هم که کلا پیش برج تورنتو هستن به جای دانشگاه!

همین روزا که باید زود بیدار شم و درس بخونم، صبح بیدار شدنم هم به مشکل خورده و انقدر صبحها خسته و کلافه م که یک ساعت طول میکشه تا خودم رو جمع کنم و از تخت بکشم بیرون. تمام روز خوابم میاد و یه سردرد خفیفی هم هست. آنتی هیستامین هم جرات نمیکنم بخورم، میترسم دیگه واقعا بگیرم بخوابم. مودم خیلی خوب نیست. یه سرماخوردگی زیرپوستی هم که کلا من رو همراهی میکنه... 

خلاصه که جاتون خالی خیلی داره خوش میگذره. سعی میکنم دیگه زیاد غر نزنم.

3294.

چرا روزهاي تعطيل رو انقدر دوست ندارم؟! چرا حس جمعه هاي ايران رو داره؟ البته همون دوبي هم اون زماني كه دلخوشيم off هاي جمعه ها بود، همش عذاب وجدان داشتم كه مزاحمش هستم شايد! ( رعايت كه نميكردم البته چندان، صرفا عذاب وجدان بود)... در نتيجه انگار تعطيلي به من نميسازه. شايدم يه كم بخاطر هفته پيشه كه خوش گذشت و حالا به يادش بداخلاق شدم!

جنبه نداري سفر نرو خوب. والا...

3293. یکی از روزهای خوب زندگی

اولین باری که میخواستم به خواهرجان تولدش رو تبریک بگم فکر کنم دوماه بود که رفته بودم کلاس اول. براش با اعتماد به نفس روی یه کاغذ نوشتم : "آ... جن، تولدت مبارک" و چسبوندمش به کمدش. بعد از چند دقیقه دیدم از اتاق صدای خنده خودش و مانی میاد... با تعجب نگاهشون میکردم که کاغذ توی دستشونه و دارن ریسه میرن از خنده... خلاصه بهم گفتن که "الف" رو جا انداختم، و از اونجایی که من بچه نکبتی بودم که کمی تا قسمتی با خواهر جان کارد و پنیر بودیم، به نظرشون خیلی هم طبیعی اومده بود این قضیه. ولی خوب من واقعا میخواستم ابراز محبت بکنم بهش!
حالا امروز تولدشه و بازم شونصد کیلومتر دوریم و هنوز نتونستم باهاش صحبت بکنم حتی، چه برسه به اینکه بوسش کنم محکم به تلافی همه اون روزای خیلی دوری که دوست نداشت بوسش کنیم :)

پ.ن. دیروز با مامان اینا حرف زدم، بهش میگم فردا تولدشه  یادتون نره بهش زنگ بزنید، بعد یادم افتاد که لابد باید به خودشون تبریک بگم در واقع! من همچنان مسئول یادآوری مناسبتها هستم.

3292.

یکی دیگه از زوجهایی که به نظرم خیلی خوشبخت و مناسب بودند، جدا شدند. حالا گیرم که در مرحله نامزدی، چه فرقی داره توی چه مرحله ای... اگر من بعد از چندماه اونقدر درب و داغون شدم (الان خوبم بابا، فحش ندین)، دیگه اینا که چندسال باهم بودند که جای خود دارد.
یادمه که چقدر سعی میکردن هوای من رو داشته باشن و بهم کمک کنن که حال و هوام عوض بشه. یاد خاطراتی که باهم داشتیم میفتم، تقریبا معدود روزهای شادی که من در دوسال آخر اقامتم در دوبی داشتم... یاد فارسی حرف زدنش واینکه چقدر خوشگل میگفت " دوستت دارم"... یاد روز نامزدیشون :  11.11.11 که چقدر خوشحال بودیم همگی  و اینکه دوست داشتن عروسیشون هم 12.12 12 باشه. از ایران خوشش اومده بود و چقدر بهش خوش گذشته بود... حالا من هیچ کاری نمیتونم براشون بکنم.
خوب راستش من سارا رو سرزنش نمیکنم. هنوزم دوستش دارم و امیدوارم همیشه موفق باشه و خوشحال. با اینکه دختر عاقلی بود ولی واقعا سنش کم بود. شاید اون سن برای همچین تصمیم مهمی خیلی زود باشه (به نظر من هست). به نظرم طبیعیه که احساس کنه که الان وقتش نیست، احساس کنه که لازمه یه کم خودش رو پیدا کنه. بالاخره از 18- 19 سالگی با ماکان آشنا شده بود و این چندسال توی این رابطه بزرگ شده بود. طبیعیه که بخواد خودش رو بیرون از رابطه پیدا کنه و بشناسه. فکر کنم درکش میکنم. ولی ناراحتم براشون. خیلی خوب و خوشحال بودند. قطعا برای خودش هم تصمیم راحتی نبوده و برای ماکان هم که شوک بدی بوده.
در مجموع دنیای ترسناکیه. واقعا روی هیچی نمیشه حساب کرد. اصلا تضمینی وجود نداره که چقدر یه چیزی میتونه دوام داشته باشه، هرچقدر هم که بخوای یا براش تلاش کنی. خیلی فاکتورهای زیادی هستن که روی تصمیمات آدمها اثر میذارن. برای یکی درس، برای یکی شغل، برای یکی موقعیت اجتماعی، و هزارتا مسئله دیگه (درنهایت همه شون درباره همون "آینده" کذایی هستند البته). واقعا هر روز ممکنه با یه اتفاق جدید سورپرایز بشی. دیگه وقتی میبینم دونفر با هم خوشحالن و همدیگه رو دوست دارن، ناخودآگاه به ذهنم میاد که : تا کِی؟ و فوری به خودم نهیب میزنم که : "انقدر بدبین نباش! شایدم واقعا خواستند و شد این دفعه. اصلا مهم اینه که الان خوشحالند". خوب بعله، خوشحال بودن و زندگی کردن در لحظه خیلی خوب و منطقیه، ولی بعدش گاهی خیلی دردناک میشه. اون وقت همون خوشیها هم از دماغ آدم درمیاد! هرچند، زندگی همش همینه، همه جنبه هاش. رابطه یه بخشی از ماجراست (هرچند که من سعی میکنم انکارش کنم،ولی تصادفا یه بخش مهمی هم هست). کم کم دارم به این نتیجه میرسم که واقعا اون جریان  THEY'VE LIVED HAPPILY EVER AFTER دیگه به افسانه ها پیوسته و آدمها نمیتونن برای مدت طولانی درکنار هم باقی بمونن!

کل ماجرا مثل همون hunted house ها میمونه. حس اینکه اون وسط یه دفعه دستت رها بشه واقعا احساس خوبی نیست. احتمالا اون موقع همه چیز ترسناکتر به نظر میرسه. مسلما بالاخره یه راهی پیدا میکنی و ازش میای بیرون، هیشکی نمیشینه وسط یه راهروی تاریک و پر سر و صدای ترسناک. ولی وقتی اومدی بیرون فقط خودتی و خودت. کسی نیست که بغلت کنه و ببینید که ضربان قلبتون چقدر بالا رفته... باید خودت رو بغل کنی و بگی : نگران نباش، تموم شد. و بعدش بری توی استارباکس اون طرف خیابون و برای خودت قهوه دارچینی (به به) جایزه بگیری و فکر کنی که : I could make it و لابد خوشحال هم باشی و دیگه فکر نکنی که چی شد که دستت رها شد اون وسط... و دیگه تا مدتها نه جرات کنی و نه دل و دماغش رو داشته باشی که دوباره پا بذاری توی همچین جاهایی و همچین تجربیاتی.

3291. نکن این کارو با من

برای ترم آینده که میریم بیمارستان یه سری مدارک لازمه که یکیش گزارش عدم سوءسابقه پلیس ه. گزارش من بالاخره بعد از دوماه اومد. امروز که برده بودمش تحویل بخش مربوطه بدم (پاکت سربسته بود)، مسئولش بهم گفت : "اشکالی نداره من بازش کنم؟ یا میخوای خودت بازش کنی و بدی به من." 

ما هم که جهان سومی، اصن به این تعارف ها عادت نداریم. خلاصه انقدر احترام گذاشت داغونم کرد اصن، لِهِ له...

3290.

نمی دانم  امشب
دست به دامن کدام سایه شوم
تا برای بی خوابی های خسته ام
لالایی بخواند.
رگ ِ خواب ِ خواب هایم
لا به لای موهای تو جا ماند.


*سعید شجاعی

3289.And the Adventure begins

نياگارا هستم. امروز براي أولين بار تاكسي سوار شدم. راننده آدم خوش مشربي بود و كلي بأهام گپ زد و راهنمايي كرد درباره نياگارا و تفريحاتش. إز بوي عطرم تعريف كرد و اسمش رو پرسيد و وقتي فهميد إيراني هستم كلي درباب زيبايي خانومهاي إيراني تعارف كرد. شروع خوبي بود.

ديدن يه نفر بعد إز ١٧-١٨ سال حس عجيبيه. كسي كه ميگي ف، تا آخرش رو متوجه ميشه، و ميشه با خيال راحت بهش از فانتزيهاي بچگيت درباره كارتونها بگي...

هيجان زده م يه كم. استرس هم دارم احتمالا.

اميدوارم خاطره خوبي بشه.

3288.

اینم از امتحان "معاینه یک دقیقه ای" امروز. بد نبود، میتونست بهتر باشه اگه یه کم حواسم رو جمع میکردم و هول نمیشدم.
کاش فردا تعطیل بودم. خیلی خسته و هزارتا هم کار دارم برای آخر هفته.
دو روز دیگه مونده...

3287. چه خوش گفت گودر پاکزاد...

به قول مرحوم گودر : معمولی بودن غمگینه

ولی هیچ وقت انقدر درد نداشت شنیدنش!

هیچ وقت ادعای متفاوت بودن نداشتم
و نخواهم داشت.
منم یکی هستم مثل بقیه...

3286.

لذت خوابيدن بدون كوك كردن ساعت...
ديشب هم دوساعت بيشتر نخوابيدم! ولي اقلا امتحان خوب شد نسبتا. يه كم حواسم رو جمع كرده بودم، بهتر هم ميشد.
خيلي خوبه كه ميتونم بيشتر إز دوساعت بخوابم!

3285. نتایج فلسفی شبهای امتحان

طبق معمول من شب امتحان به این نتیجه رسیدم که : ئه! این درسه جالبه ها... (جالب که نه، ولی قابل درکه نسبتا)
این همون درس مزخرف تئوریه (در واقع استادش خوب نیست) و الان که دارم میخونمش میبینم که خیلی هم عجیب غریب نیست انگار! البته هنوز به اون سخت سختهاش نرسیدم فکر کنم. حالا البته بستگی داره که فردا صبح چقدر از اینها یادم مونده باشه...