1006.

هی یه چیزی یادم میاد و میگم: اِ، اینو بهش نگفتم، اِ، اونو بهش نشون ندادم... بعد اون یک اپسیلون بخش نسبتا هشیار مغزم پس گردنی میزنه که: بیدار شو بابا! نیومده بود تو رو ببینه یا حرفات رو بشنوه. تو نیم ساعت میخواستی جریان یه سال رو تعریف کنی آخه؟! همون قدرم که حرف زدی خیلی زیاده روی کردی تازه...
تا چند ساعتی هشیارم و حواسم جمعه، بعد دوباره چشمم میفته به یه چیزی و یه چیز دیگه یادم میاد و باز چرخه از اول!

1005.

هرچی فکر میکنم میبینم تُف تو روشون که off های درخواستیم رو ندادن.
میخوام برم تهراااااااااااااااااااان... مخصوصا که پنجشنبه ش هم تعطیله انگار

پ.ن. عاقبت پا بر غرورم گذاشتم ایمیل زدم بهشون.
دستا بالا، دعا کنید...

1004. Emotional hijack

به نظرم تهدید به خود کشی مثل تهدید به هواپیما ربایی میمونه. کاش برای این هم چند تا دستورالعمل مشخص بود.
شیطونه میگه جواب مثبت بدم بهش، تا خودش به یه سال نکشیده بذاره در بره...
همین مونده بود خون بچه مردم بیفته گردنم!

پ.ن. اگه " نه" شنیدن از یه نسبتا غریبه جوابش خودکشی باشه پس من باید مینشستم زنده زنده خودم رو مثله میکردم لابد...

1003.CHURET LAKE

اگه من بودم به جای بلاروس، میرفتم ایران با دوستان میرفتیم این دریاچه خفن مازندران
عجب مناظری، عجب انسانهای اکتیوی...
دوستای عزیزی که ایران هستین، دریابید این امکانات رو

پ.ن. میگم حکم این که آدم عکسهای مردم رو بی اجازه منتشر بکنه چیه؟ زشته؟
آخه عکاسش اصن نمیدونه من کی هستم که بخوام ازش اجازه بگیرم، بعد تو فیس بوکش ه، نمیشه لینک بدم. بعد خیلی خوبن عکساش، نمیشه گذشت. بعد نمیشه هم پیغام بدم بهش اجازه بگیرم، خیلی ضایع ست، اصن چی بگم مثلا؟! ایشالله که راضی باشه. قصدم خیره به قرعان. اگر احیانا تصادفا (احتمالش یک در میلیونه تقریبا!) کسی اینجا رو میخونه که عکاس اینا رو میشناسه و فکر میکنه ممکنه این کارم درست نباشه یا اون طرف خوشش نیاد، یه ندایی بده لطفا...

1002. روز از نو روزی از نو

ترینینگ ها هم تموم شد بالاخره. دیروز هم که ترینینگ عملی بود تمرین های evacuation و آتیش و کلا وضعیت اضطراری و تمرینهای مربوط به سقوط در آب (خیلی آبش سرد بود، وقتی پریدم تو آب تا چند ثانیه داشتم جیغ میزدم!) و بعدش هم که security بود و کنترل و دست بند زدن مسافر دردسر ساز... لازم به ذکر است که پریدن از اون سرسره ی هواپیما اونقدرکه ممکنه به نظر بیاد کار راحتی نیست و خیلیا شل و پل میشن در این جریان. شنا کردن با جلیقه نجات هم که دیگه جدا مصیبته و سُر خوردن های متوالی در راستای تلاش مذبوحانه برای سوار شدن به قایق عظیم الجثه هم خیلی خنده دار نیست راستش. ولی کلا بدک نبود. کت و کولم هنوز درد میکنه...
یه قسمت هم داریم که باید بریم توی هواپیما و یه دوری توش بزنیم و درها رو درست باز و بسته کنیم (بیشتر برای خلبانها خوبه، وگرنه ما که هر روز کارمون همینه، ولی قانونه دیگه، کاریش نمیشه کرد). بعد برای این کار باید کارت مخصوص برامون بگیرن از فرودگاه، بعد چون من ایرانی هستم، به بنده کارت ندادن از طرف قسمت سکیوریتی فرودگاه! یعنی هر روز که با یونیفرم میریم به قصد خر حمالی، اشکالی نداره. ولی این دفعه که (بازم با یونیفرم) داریم میریم برای کلاس، اونم توی هواپیمای خاموش بی سرنشین، خطرناکیم و نمیشه بریم. خواستم بگم تا این حد قضیه خر تو خره. پارسال هم چندماهی همینطور بود ولی به من که رسید حل شده بود. البته بنده همچین مشتاق هم نبودم توی اون گرمای 40 درجه برم توی هواپیمای خاموش بدون کولر خفه بشم.
از امروز دوباره پرواز و البته زیاد هم پرواز ندارم. هفته گذشته که کلا یه پرواز بود و بقیه ش off و کلاس. این هفته هم باز دوتا پرواز و off و یه روز کلاسی که هفته پیش نتونستم برم! برای ماه دیگه هم 4 روز off درخواست کرده بودم که برم ایران، ندادن احمقها. میخواستم مامان رو ببرم ارومیه یا گرجستان خیر سرم... زیاد پرواز ندارم این ماه هم ولی تعطیلاتم رو طوری ندادن که بشه جایی برم! پول هم که در نمیاد و این طبعا خوب نیست البته.

هزار و یک شب من...

Sometimes you have to bite to get the role
Being soft and sweet is being loser

Black Swan خیلی فیلم مناسبی نیست که شب ببینیش و بعدشم تنهایی بخوابی
فیلمِ یک ذره هیجان انگیزهم حتی عادت ندارم ببینم، الان میترسم برم بخوابم نسبتا!
خرس گنده...

1000.

وقتی که دلت تنگ میشه و الکی زنگ میزنی به موبایل خاموش
و در نهایت ناباوری زنگ میخوره و در نهایت بلاهت قطع میکنی فوری!

احمقها مسافری رو که کارت پرواز گرفته و بارش رو هم تحویل داده، جا گذاشتن! حالا هی پولاتون رو حروم کنید بلیت "اتحاد" بخرید.
یک روز تمام در فرودگاه... چی کشیده طفلک! چند روز خواست بره سفر مثلا، یه روز و نیمه ش هم اینجوری پرید.

پ.ن. مسلما نگفتم که زنگ زدم چون دلم تنگ شده بود، گفتم زنگ زدم که بشنوم The mobile phone is switched off
پ.ن.2. جا موندن غمگینه. فرقی نداره یکی جات بذاره بره، یا اون اسب بزرگ آهنی جات بذاره...

999. خیلی روز خوبی بود، اصن یه وضی...

اون از صبح که اونجوری از خواب پریدم. بعدش که رفتم سر کلاس و دیدم همه با یونیفرم اومدن ومن مثل وصله ناجور آفرینش با لباس آدمیزادی رفتم و بنده رو برگردوندن و کلاس صبحم پرید و اعصابم خورد شد و کلی استرس الکی کشیدم. بعدش ظهر که رفتم برای کلاس دوم، هی یکی یکی میگن نه اشکال نداشت، هنوز قانون این رو اعلام نکردیم و اتفاقا تو کارت درست بود!!! بعد فهمیدم که یکی از پسرها هم بدون یونیفرم اومده بوده و بین دوتا کلاس رفته خونه عوض کرده، من که این پیشنهاد رو داده بودم گفته بودن نمیشه، فاصله نیست بین کلاسها! خوب صبح یکیتون میمردین حرف بزنین؟ مُردم بس که به خودم بد و بیراه گفتم و خودم رو لعنت کردم که همچین بی توجهی ای مرتکب شدم و خودم رو مسخره خاص و عام کردم... چقدر حرص خوردم بیخودی، اَه.
از بس ماهی دوبار قوانینشون و برنامه هاشون رو عوض میکنن خودشون هم گُه گیجه گرفتن. حالا یکی نیست بگه همه کاراتون خیلی رو حسابه، همین یونیفرم پوشیدن و نپوشیدن ما مونده. از اول بگین همه کلاسها با یونیفرم و خلاص دیگه. یعنی چی یه روز با این لباس، یه روز با اون لباس. حالا مثلا با شلوار جین نمیشه cpr تمرین کرد یا چی؟
اصلا به درک، فدای سرم، بهتر. برگشتم خونه صبحانه خوردمو درس خوندم برای امتحان بعد از ظهر، خیلی هم خوب شد نتیجه ش. البته قبل از امتحان یه لیوان چای داغ رو هم برگردوندم روی دستم که دیگه دسته گلهای امروزم کامل بشه.

امتحان فردا... خیلی زیاده و سخته و کلی چیزای جدید داره و منم خوابم میاد و باید برم مدارکم رو پست کنم برای مهتاب تا دیرتر نشده. کی درس بخونم؟! برای این دوتا امتحان جونم داره بالا میاد ، خیر سرم میخوام برم خارج(!) 4 سال هم درس بخونم و امتحان هم بدم، حتما هم میتونم...

پ.ن. همون 10 دقیقه صبح هم شانس من همه عالم و آدم توی شرکت بودن وهرکی هم رد شد یه تیکه ای انداخت...
دختره برگشته میگه: اِه موهات چه بلنده... (من هم طبعا لبخند، درحالیکه دارم حرص میخورم از گندی که زدم و دنبال راه حل میگردم). ادامه میده: فِر هم که هست... (ادامممه لبخند) و تیر خلاص: پس چرا دوست پسر نداری؟ !
شانس آورد که نزدم توی گوشش. درحالت عادی هم این حرف به اندازه کافی احمقانه هست، چه برسه به وضعیت اون موقع من

با همچین موجوداتی سر و کار داریم...

خوششششششش میگذره اساسی. جاتون خالی

998. امروز روز خوبی خواهد بود، باید...

وقتی که به امیدعبث چند لحظه آرامش بیشتر به آغوش تخت برمیگردی و با گریه و طپش قلب از کابوسی چند دقیقه ای فرار میکنی!
یک شروع بد برای یک روز طولانی و نه چندان دوست داشتنی...


یک لحظه از خاطر پریشان من گذشت
بر شانه های تو...


پ.ن. روزهای training من انگار همیشه باید یه ربطی به تو پیدا کنه!
- ببخشید، شما؟

997.

این هفته لعنتی تموم بشه، من جمعه شب یه نفس راحتی بکشم. درسها مونده کلی. instructor هر سه روز هم یک آدم مضخرف رو اعصابیه که... امشب تولد عمو فریبرزه و قراره بریم بیرون و خیلی زشته که من نرم، ولی دلشوره هم ولم نمیکنه.
وسط این هاگیر واگیر، فردا هم بالماسکه دعوت شدیم! تو مملکتی که هالوین هست و برنامه های اینجوری، دیگه کی تولدش بالماسکه میگیره آخه! مهمونی رنگی میگیرن مثلا، قرمز و سیاه، سفید، سبز،... خلاصه از این برنامه ها. الان من فقط مشکلم بالماسکه بودنشه که نمیرم دیگه!

یادش بخیر 15- 16 سال پیش یه بالماسکه باحال گرفت یکی از دوستامون، چقدر خوش گذشت. من سرخ پوست شده بودم، مامان طفلک رفته بود تا لاله زار برای من کمربند چرم و پر در اندازه های مختلف و از این چیزا گرفته بود. خواهران عزیز هم نقاشی کردن صورتم رو! انصافا هم خوب سرخپوستی شده بودم...

996. زیارتتون قبول

وقتی که دوستش که اینجاست میاد زیر یه لینک بیربطی توی فیس بوک اشاره میکنه که فلانی اومده و ما دیدیمش (حالا یا میخوایم ببینیمش)... خیلی زیر پوستی(!) صرفا جهت اطلاع بنده.
پیام دریافت شد، دلم هم سوخت. الان خیالتون راحت شد؟

نکنید اینکارا رو، در شأن شما نیست

995.

صداش خسته ست و بی حس...
مثل چشماش که خالی بود، بیشتر از همیشه. انگار که سالها پیش جایی از کنار هم رد شده بودیم فقط. انگار که همیشه خودم رو گول زده بودم. انگار که هیچ وقت هیچی نبود بینمون.
انگار؟؟؟ هنوز شک داری؟!

پ.ن. اس ام اس های قدیمی رو خوندم که یادم بیاد یه روزی یه وقتی "عزیزم" بودم، به عادت کلام حداقل. در پرت ترین کوچه پس کوچه های ذهنش هم اثری نیست از همون یه ذره سوسوی کمرنگ هم حتی ...

همچین امیدی هم نداشتم البته

دلم که خیلی وقته شکسته بود، ولی این دفعه دیگه خورده هاش بدجوری فرو رفت تو تنم. لِه شدم، بیشتر از همیشه

994.دوم خرداد 76

رای اولی بودیم. اولین سالی که قانون گذاشتن که فقط با شناسنامه عکس دار میشه رای داد. گیر دادم که شناسنامه م رو عکس دار کنید، میخوام رای بدم (طبعا مورد تمسخر هم قرار گرفتم) . هنوزم هربار که شناسنامه م رو باز میکنم و چشمم به اون جغد توش میفته، لبخند میزنم...
یادمه شب انتخابات دور هم جمع بودیم، تولد مامان بود و ماکان. آخر وقت بود تقریبا، به زور مامان رو برداشتیم بردیم برای اولین بار رای بده! چقدر هم ناز کرد و غر زد...
یادمه وقتی نتایج رو اعلام کردن هی اون عدد رای ها رو میخوندم و پیش خودم خرسند و مفتخر بود که منم جزو این عددِ هستم. اگه من رای نمیدادم الان این عدد یکی کمتر بود مثلا! قشنگ شنگول بودم واسه خودم...
هرچی دختر تو مدرسه مون بود که اسم دوست پسرش رضا بود (چه اکتیو بودن ملت، یا ما خیلی چلمن بودیم شاید)، به رضا زواره ای رای دادن. طفلک چه رایی جمع کرد!


دوم خردادمون مبارک احتمالا
هنوز که هنوزه جاش درد میکنه، ولی حسش خوبه

993. اختلال حواس (یا: رفتم تعطیلات کلا)

داشتم از سرکار برمیگشتم، موزیک هم روشن بود، یه چیز جدید داشتم گوش میکردم. یه دفعه احساس کردم توی ماشین بوی بنزین میاد، ولی مطمئن نبودم دقیقا بوی بنزینه یا نه. ضبظ رو خاموش کردم که تمرکز کنم ببینم بوی چیه!
میگن اینایی که نابینا هستن حس شنوایی و بویایی شون خیلی قوی میشه، خوبه چشمام رو نبستم یه دفعه...


پ.ن. یک تصادف خیلی نابودی شده بود توی اتوبان، احتمالا بخاطر اون بوده

992.

من باید این مصیبت رو تا چهارشنبه تمومش کنم. از چهارشنبه به مدت سه روز کلاس تئوری و عملی داریم و اول کلاس امتحان میگیرن، بعدش کلاس داریم برای دوره و یادآوری و اینا. بعد این پارسال درست بعد از پروسه سینیور شدن ما تغییر کرد و خیلی چیزاش عوض شد و منم دیگه نخوندمش و الان بدبختم و هی نشستم نگاش میکنم یه جوری که انگار الان گازم میگیره. دیروز و امروز که کلا مغزم تعطیل بود و فردا هم یه پروازی دارم و بعدش یه روز تعطیلم که قطعا کافی نیست. مایه آبروریزی خواهد بود که من رد بشم امتحان رو یا حتی کمتر از نود بشم، اصلا حوصله ندارم مورد دیگری به افتخاراتم اضافه کنم. حاضرم پنج بار امتحان عربی و معارف بدم، ولی این رو نخونم بسکه بد نوشته شده و زبانش غیر روونه و اصلا سخته لعنتی.
گرسنه م شده، بعد هی با خودم دعوا میکنم که تو اصلا مگه انرژی مصرف کردی که گرسنه ت شده؟ چیکار کردی از صبح تا حالا؟خجالت نمیکشی؟ اصن میخوای از زیر درس خوندن دربری... خلاصه که تلقین هم فایده نداشته تا حالا( کلَک ماست میوه ای هم دیگه نمیگیره) و باید یه چیزی بریزم توی این خندق بلا. نوودلز دیگه لابد، چیز دیگه ای ندارم که زود سرهم بندی بشه. الان که خوب فکر میکنم میبینم که دو روزه غذا نخوردم! خیلی منطقی نیست.

هرچند دقیقه یه بار یادم میاد که همین جاست، توی همین شهر خراب شده و من نمیبینمش، هربار مچاله میشم و هی سر خودم غر میزنم که پا شو خودت رو جمع کن خرس گنده... فرض کن نیست اصلا. وقتی دیدنت براش خوشحال کننده نیست، چه فرقی داره 60 کیلومتر اون ور تر یا 1600 کیلومتر. اصلا گیرم که همینجا هم زندگی کنه، چیزی عوض نمیشه. تلفن رو گذاشتم توی اتاق که دور باشه، صد البته که جرات زنگ زدن هم ندارم و غلط میکنم اصن فکرش رو بکنم. همون بهتره که نبینه اصلا من رو با این صورت پُف کرده و درب و داغون. دیروز همه چی خیلی خوب ومحترمانه و اوکی بود. همون تصویر باید باقی بمونه.



چقدر همش با خودم دعوا کردم، دلم سوخت یه هو!
از بس میخوام کودک درونم لوس نشه، هی دعواش میکنم آخرش میشه یه عقده ایه بدبخت!

991. عجب حسن تقارنی!

دیروز "21 می" بنا بر روایات مایا ها روزی بود که دنیا قرار بود به پایان برسد.

من به افسانه های قدیمی اعتقاد دارم

990. آخرین ضربه رو محکمتر بزن

دل کندن اگر راحت بود که فرهاد بدبخت کوه کن نمیشد...

عمری با افسانه ها گذاشتنمون سر کار

989.

در اوجِ خواستن اگرتونستی داشته باشی و ازش گذشتی...
میگذرم، باید بگذرم

988. گِرد بادی که آمد و گذشت

وقتی که بیست بار میگی مواظب خودت باش، فقط برای اینکه 10 ثانیه بیشتر طول بکشه!

گریه نکردم، دراماتیکش نکردم.
مثل یه آدم عاقل و بالغ رفتار کردم، نسبتا.
همه چی خوب بود، آبرو داری کردم.

فقط الان یه چیز لعنتی داره خفه م میکنه.
هی میگم تموم شد دیگه، گریه کن...
نمیشه...

هربار که رفت یه تیکه از وجودم کنده شد
هربار که میره همه چی سیاه تر و کریه تر و مزخرف تر از قبل میشه
یه دفعه همه چی ترسناک شد
مخصوصا که دیگه آخرین بار بود، هیچ بهانه ای نمونده برای هیچی


احساس میکنم از یه جای خیلی بلند دارم با سرعت سقوط میکن ولی هرچی میرم نمیرسم...


اینبار دیگه سر سالم به سر نمیبرم
ای کاش که نبرم



پ.ن. پس از عبور گِرد باد چیزی به جا نمی ماند، حتی اگر ظاهرا همه چیز مثل قبل باشد. تلنگری کافیست ...

987.

خدایا! گناه دارم
بیا آشتی کنیم



من میترسم